غیبت

غیبت ـ یعنی عیب کسی را در غیاب او بهدیگران منتقل نمودن ـ از گناهان بزرگ است و قرآن شریف آن را به منزله‌ی خوردن گوشتمردار انسان دانسته است:

« وَ لا یغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضاً أَیحِبُّ اَحَدُکُمْ اَنْ یأْکُلَ لَحْمَاَخیهِ مَیتاً فَکَرِهْتُموُه»
و بعضی از شما، غیبت بعضی دیگر را نکند. آیا کسی از شما دوست دارد که گوشتبرادر مرده‏اش را بخورد؟ (در حالی که) از آن کراهت دارید

و فرقی نیست که آن عیب مستور و پوشیده باشد یا غیر مستور. و همچنین فرقی نیستکسی که غیبت او می‏شود راضی باشد یا نه. و همچنین فرقی نیست که غیبت با گفتار باشدو یا کردار نظیر اشاره و نوشتن و امثال این‌ها و همین مقدار که به عنوان تنقیص وضربه ‏زدن به شخصیت کسی عیب او را در غیاب او به دیگری منتقل کند، غیبت و از گناهانکبیره است. و اگر کسی که غیبت او می‏شود، راضی باشد که از او غیبت شده علاوه بر این که غیبت کننده گناه نموده است، کسی که راضی به آن گناه بوده است نیز گناه‌کار است.
  رساله توضیح المسائل حضرت آیت الله العظمی مظاهری

/ 0 نظر / 25 بازدید