حشر

غیبت ـ یعنی عیب کسی را در غیاب او بهدیگران منتقل نمودن ـ از گناهان بزرگ است و قرآن شریف آن را به منزله‌ی خوردن گوشتمردار انسان دانسته است:

« وَ لا یغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضاً أَیحِبُّ اَحَدُکُمْ اَنْ یأْکُلَ لَحْمَاَخیهِ مَیتاً فَکَرِهْتُموُه»
و بعضی از شما، غیبت بعضی دیگر را نکند. آیا کسی از شما دوست دارد که گوشتبرادر مرده‏اش را بخورد؟ (در حالی که) از آن کراهت دارید

و فرقی نیست که آن عیب مستور و پوشیده باشد یا غیر مستور. و همچنین فرقی نیستکسی که غیبت او می‏شود راضی باشد یا نه. و همچنین فرقی نیست که غیبت با گفتار باشدو یا کردار نظیر اشاره و نوشتن و امثال این‌ها و همین مقدار که به عنوان تنقیص وضربه ‏زدن به شخصیت کسی عیب او را در غیاب او به دیگری منتقل کند، غیبت و از گناهانکبیره است. و اگر کسی که غیبت او می‏شود، راضی باشد که از او غیبت شده علاوه بر این که غیبت کننده گناه نموده است، کسی که راضی به آن گناه بوده است نیز گناه‌کار است.
  رساله توضیح المسائل حضرت آیت الله العظمی مظاهری