حشر

در خبر قدسى وارد شده است که: «به عزت خودم قسم، که بر هیچ بنده دو ترس‏را جمع نمى‏کنم، و از براى هیچ بنده دو امن را قرار نمى‏دهم.پس هر که در دنیا ایمن‏باشد از من در روز قیامت، او را خواهم ترسانید.و هر که در دنیا از من بترسد، در روزقیامت او را ایمن خواهم ساخت‏» .

و از حضرت رسول - صلى الله علیه و آله - مروى است که
«هر که از خدا بترسد خداهمه چیزها را از او مى‏ترساند.و هر که از خدا نترسد خدا او را از همه چیز مى‏ترساند» .

«در وقتى که حضرت‏امیر المؤمنین - علیه السلام - در عراق بودند روزى نماز صبح را با مردم گزاردند، چون‏فارغ شدند موعظه فرمودند و گریستند و مردم را گریانیدند از خوف خدا، سپس‏فرمودند: به خدا قسم که در عهد خلیل خودم رسول الله - صلى الله علیه و آله - قومى رادریافتم که صبح و شام گریه مى‏کردند، ژولیده مو، غبار آلوده، با شکمهاى گرسنه، ازکثرت سجده پیشانى ایشان مانند زانوى شتر پینه کرده، شبها را به سر مى‏بردند در قیام وسجود، گاهى بر پا ایستاده عبادت مى‏کردند، و زمانى به سجده مى‏رفتند، و با پروردگار خود مناجات مى‏کردند، و خلاصى از آتش جهنم را مسئلت مى‏نمودند، به خدا قسم که‏با وجود این حالت، دیدم که ایشان خائف و ترسناک بودند، گویا صداى آتش جهنم‏در گوشهاى ایشان بود، و چون نام خدا در پیش ایشان مذکور مى‏شد مى‏لرزیدند چنانچه درخت مى‏لرزد.پس حضرت امام محمد باقر - علیه السلام - فرمودند که: دیگرکسى آن حضرت را خندان ندید تا از دنیا مفارقت نمودند» .

در کتاب «معانی الاخبار» مرحوم صدوق روایت می کند: امام کاظم علیه السلام علیه السلام برای عیادت مردی که در سکرات مرگ غوطه ور شده و دیگر قادر بر پاسخ کسانیکه با او تکلم می کردند نبود، وارد شدند. اطرافیان به آنحضرت عرض کردند: یابن رسول الله! دوست داریم کیفیت مرگ و کیفیت احوال این محتضر را که مصاحب ماست بدانیم. حضرت فرمود: مرگ مانند دستگاه تصفیه است، و مؤمنین را از گناهانی که نموده اند تصفیه و پاک می کند؛ بطوریکه آخرین دردی که آنها تحمل می کنند، کفارة آخرین روز و گناهی است که در آنها باقی مانده است و کافران را تصفیه میکند از حسناتی که در دنیا أحیاناً انجام داده اند؛ بطوریکه آخرین لذت و راحتی که در دنیا به آنها میرسد، پاداش وجزای آخرین کار نیکی است که بجای آورده اند.

و اما حال این رفیقتان که در سکرات است این است که مانند کسی که گناهان او را در غربال ریخته و غربال کرده باشند، از گناه بیرون آمده است و از آثام و اوزار تصفیه شده است، و پاک و پاکیزه شده، مثل لباس چرکینی را که بشویند و از چرکها پاکیزه گردد. و الآن صلاحیت پیدا کرده که با ما أهل بیت رسول خدا در سرای جاودانی ابدی معاشر و همنشین باشد. (معانی الاخبار طبع حیدری ص289 باب معنی الموت).

اللَّهُمَّ إِنَّهُ یَحْجُبُنِی عَنْ مَسْأَلَتِکَ خِلَالٌ ثَلَاثٌ، وَ تَحْدُونِی عَلَیْهَا خَلَّةٌ وَاحِدَةٌ یَحْجُبُنِی أَمْرٌ أَمَرْتَ بِهِ فَأَبْطَأْتُ عَنْهُ، وَ نَهْیٌ نَهَیْتَنِی عَنْهُ فَأَسْرَعْتُ إِلَیْهِ، وَ نِعْمَةٌ أَنْعَمْتَ بِهَا عَلَیَّ فَقَصَّرْتُ فِی شُکْرِهَا. وَ یَحْدُونِی عَلَى مَسْأَلَتِکَ تَفَضُّلُکَ عَلَى مَنْ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ إِلَیْکَ، وَ وَفَدَ بِحُسْنِ ظَنِّهِ إِلَیْکَ، إِذْ جَمِیعُ إِحْسَانِکَ تَفَضُّلٌ، وَ إِذْ کُلُّ نِعَمِکَ ابْتِدَاءٌ

اى خداوند،سه خصلت است که مرا باز مى‏دارد تا از تو چیزى‏خواهم و تنها یک خصلت است که مرا بر آن مى‏دارد.
آن سه:یکى فرمانى که داده‏اى و من در گزاردن آن درنگ کرده‏ام،دیگر،کارى که مرا از آن نهى فرموده‏اى و من در به جا آوردن آن‏شتابیده‏ام؛سه دیگر،نعمتى که مرا ارزانى داشته‏اى و من در سپاس آن‏قصور ورزیده‏ام.
و اما آن یک خصلت که مرا وا مى‏دارد تا از تو چیزى خواهم تفضل‏توست به کسى که روى به درگاه تو آرد و با امیدى نیکو به سوى تو آید،که هر احسان که کنى از روى تفضل است و هر نعمت که دهى بى‏هیچ‏سابقه.
                                             صحیفه سجادیه- دعای دوازدهم

غیبت ـ یعنی عیب کسی را در غیاب او بهدیگران منتقل نمودن ـ از گناهان بزرگ است و قرآن شریف آن را به منزله‌ی خوردن گوشتمردار انسان دانسته است:

« وَ لا یغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضاً أَیحِبُّ اَحَدُکُمْ اَنْ یأْکُلَ لَحْمَاَخیهِ مَیتاً فَکَرِهْتُموُه»
و بعضی از شما، غیبت بعضی دیگر را نکند. آیا کسی از شما دوست دارد که گوشتبرادر مرده‏اش را بخورد؟ (در حالی که) از آن کراهت دارید

و فرقی نیست که آن عیب مستور و پوشیده باشد یا غیر مستور. و همچنین فرقی نیستکسی که غیبت او می‏شود راضی باشد یا نه. و همچنین فرقی نیست که غیبت با گفتار باشدو یا کردار نظیر اشاره و نوشتن و امثال این‌ها و همین مقدار که به عنوان تنقیص وضربه ‏زدن به شخصیت کسی عیب او را در غیاب او به دیگری منتقل کند، غیبت و از گناهانکبیره است. و اگر کسی که غیبت او می‏شود، راضی باشد که از او غیبت شده علاوه بر این که غیبت کننده گناه نموده است، کسی که راضی به آن گناه بوده است نیز گناه‌کار است.
  رساله توضیح المسائل حضرت آیت الله العظمی مظاهری

گفتم که: الف، گفت: دگر؟ گفتم: هیچ
 درخانه اگر کس است، یک حرف بس است
بارها گفته ام و بار دگر مى گویم:
«کسى که بداند هر که خدا را یاد کند، خدا همنشین اوست، احتیاج به هیچ وعظى ندارد؛ مى داند چه باید بکند و چه باید نکند؛ مى داند که آنچه را که مى داند، باید انجام دهد، و در آنچه که نمى داند، باید احتیاط کند.»
                                                                          حضرت آیت العظمی بهجت